Od piątku 5.II do niedzieli 7.II w Poznaniu trwał Pierwszy Synod Reformowanego Kościoła Katolickiego w Polsce. Synod zajął się kilkoma najważniejszymi sprawami dla funkcjonowania  Kościoła m.in. potwierdził, że jesteśmy otwartą wspólnotą starokatolicką. Wiele razy powtarzano protestanckie hasło: Ecclesia Reformata et Semper Reformanda  (Kościół Reformowany i stale się reformujący) w odniesieniu do naszej wspólnoty. Rozpoznając się w nurcie starokatolickim, potwierdziliśmy, iż zawsze musimy być otwarci na odnowę i reformę Kościoła w oparciu o wiarę, nadzieję i miłość. Synod przyjął dokumenty odnośnie wymagań: przed otrzymaniem sakramentów i stawianych osobom wyświęconym, które chcą podjąć posługiwanie w RKK w Polsce. Wprowadzone zostały zmiany do dotychczas obowiązującej Deklaracji Zasad, podpisano tez ostateczną wersję Wyznania Wiary RKK w Polsce (Zbiór Wiary).

Synod podjął uchwałę, iż chce oficjalnie poprosić biskupa starokatolickiej wspólnoty monastycznej Dobrego Pasterza z Belgii i Holandii o opiekę episkopalną do czasu wyboru własnego biskupa w kraju. Potwierdziliśmy też, że chcemy dalej współpracować ze wspólnotą Dobrego Pasterza oraz innymi podobnymi nam wspólnotami chrześcijańskimi.

Podczas Synodu obecny był ks.Marek Bożek z polonijnej parafii św.Stanisława Kostki w St.Louis, USA, który służył nam swoją wiedzą i doświadczeniem. Pragniemy nadal trwać w braterskiej komunii pomiędzy naszymi Kościołami.

Na Synodzie obecni byli również goście: ojciec  Johan Maertens ze wspólnoty Dobrego Pasterza, który przez biskupa Gino De Stobbeleir został wyznaczony do kontaktu z nami. Opowiadał też o działalności swojej i swojej wspólnoty. Razem z ks.Markiem przyjechała z USA ks. Julie March z Kościoła prezbiteriańskiego, która wygłosiła kazanie podczas porannej modlitwy w sobotę oraz służyła swoją pomocą.

Synod zakończył się w niedzielę Eucharystią w kościele św.Krzyża (ewangelicko-metodystycznym). Podczas wspólnej modlitwy siostra Zuzanna ze wspólnoty w Poznaniu otrzymała sakrament bierzmowania i przyjęła imię Estera, brat Dariusz Tymoteusz przyjął sakrament chrztu i bierzmowania.

Dokumenty Synodalne:

• Zbiór Wiary RKK w RP

• Deklaracja Zasad

• Warunki sakramentalne i inkardynacja

Galeria Zdjęć z Synodu oraz chrztu i bierzmowania.

Filmik z chrztu i bierzmowania w niedziele 7 II 2010

Święto Ofiarowania Pańskiego,– święto chrześcijańskie, upamiętniające ofiarowanie Jezusa Chrystusa w świątyni jerozolimskiej, zgodnie z prawem Mojżeszowym. Dawniej nazywane Oczyszczeniem Najświętszej Maryi Panny (40. dzień od Narodzenia Jezusa), czym nawiązywano do święta spotkania i święta oczyszczenia w tradycji starotestamentalnej  i chrześcijańskiej. Obchodzone 2 lutego.

Podstawą historyczną tej uroczystości jest opis tego wydarzenia, zawarty w Ewangelii wg św. Łukasza (Łk 2,22-38). Zgodnie z nakazami prawa, każdy pierworodny chłopiec miał być w Świątyni ofiarowany Bogu. Nie oznaczało to poświęcenia chłopca na służbę kapłańską  (bo tylko z pokolenia Aarona mogli być kapłanami, a z Lewiego – lewitami), ale był to gest symboliczny poświęcenia Bogu tego, co było dla rodziców największą wartością. “W zamian” (obrzęd “wykupienia”) ofiarowano parę synogarlic lub 2 młode gołębie (por. Łk 2,24). W ewangelicznej scenie biorą udział (oprócz Jezusa – Dziecięcia): Maryja, św. Józef, starzec Symeon i prorokini Anna.

Ofiarowanie Jezusa, z uwagi na jego Boskość – ludzki byt, miało inny charakter, niż w przypadku pozostałych chłopców. Było ono wyrazem wierności Bogu, jego nakazom zawartym w Prawie, ale miało przede wszystkim inną istotę. W wydarzeniu tym Jezus ofiarowuje się Bogu, ale jako swemu Ojcu, bowiem , będąc człowiekiem, nie przestaje być Jednym z Trójcy. To ofiarowanie jest zapoczątkowaniem, a zarazem znakiem tego oddania się Ojcu, które swój szczyt osiągnie na Krzyżu. Rozwijając tę myśl, teologia i ikonografia Wschodu przedstawia tę scenę w ten sposób, że między Matką Bożą a Symeonem znajduje się ołtarz – symbol ofiary – ponad którym Dziecię jest przekazywane.

Od IV wieku w Jerozolimie święto to przeżywano jako “Spotkanie Pańskie”. Chrystus przez swoje “wejście w świat” spotyka się ze wszystkimi ludźmi. Przez pośrednictwo Jezusa, Maryi i św. Józefa – w tym spotkaniu w świątyni jerozolimskiej – “dokonało się” już w zarodku “wszechspotkanie” Boga z ludźmi i ludzi pomiędzy sobą”. Jest to mianowicie “spotkanie” z całą ludzkością, reprezentowaną przez Symeona, oświeconego mocą Ducha Świętego (Łk 2,25-26). Syn Boży ofiarowuje się również światu, jest on darem Boga, którego udziela On zarówno narodom pogańskim (“Światło na oświecenie pogan”), jak i Swemu Ludowi – Izraelowi (“I chwałę ludu Twego, Izraela”), aby doprowadzić ich do zbawienia. Jezus Chrystus jest Światłem, które “oświeca” ludzi i prowadzi ku życiu wiecznemu; jest spełnieniem nadziei na przyjaźń z Bogiem, jakie nosi w sobie pogrążona w grzechu ludzkość.

Jest to dlatego święto radosne, a kantyk starca Symeona, zwany od pierwszych łacińskich słów “Nunc dimittis”, jest częścią codziennie odmawianej przez osoby duchowne i nie tylko Modlitwy na zakończenie dnia, czyli Komplety.

Na Zachodzie przeżywano to święto jako czas wyzwolenia się kobiety z dziedzictwa grzechu Ewy.

Wszechmogący, wieczny Boże, Twój Jednorodzony Syn, który przyjął nasze ludzkie ciało, został w dniu dzisiejszym przedstawiony w świątyni, pokornie Cię błagamy, spraw, abyśmy mogli stanąć przed Tobą z czystymi sercami. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.

NINO, równa apostołom, oświecicielka Gruzji (Rawnoapostolnaja Nina, proswietitielnica Gruzii).

Urodziła się około 268 r. Według biografa, Rufina, była niewolnicą z Kapadocji sprzedaną władcy gruzińskiemu. Jako chrześcijanka, odznaczała się pobożnością i dobrocią. Uzdrowiła chorą żoną króla Iwerii (Gruzji), a władca Mirian III dostrzegł w tym rękę Bożą i znak,że należy przyjąć w kraju chrześcijaństwo. Gdy zapytał Nino, jaką nagrodę życzy za uzdrowienie żony, odpowiedziała, że chciałaby zbudować kościół, do którego powinni przyjechać księża z Konstantynopola. Król wysłał poselstwo do cesarza Konstantyna Wielkiego, a prezbiterzy ochrzcili rodzinę królewską. W ten sposób, według legendy, miała się dokonać chrystianizacja Gruzji w 337 roku.

Według tradycji prawosławnej święta Nino była krewną patriarchy jerozolimskiego Juwenaliusza. Od dzieciństwa głęboko pokochała Chrystusa. Gdy jej ojciec odszedł, by żyć na pustyni, a matka została diakonisą, świętą oddano na wychowanie bogobojnej staruszce, która często opowiadała jej o dalekiej Iwerii (Gruzji). Pewnego razu Nina miała widzenie. Objawiła się jej Matka Boża, która błogosławiła jej, by wziąwszy krzyż udała się do Iwerii i głosiła tam naukę Chrystusową.

W 319 r. Nino dotarła do Gruzji. Miejscowa ludność była bardzo przejęta jej dobrocią i pobożnością. Ogromne wrażenie wzbudzała też jej moc uzdrawiania ludzi w imię Chrystusa. Tę zdolność wykazała m.in. uleczając królową Gruzji. Chrześcijanami zostali cesarzowa Nana oraz cesarz Mirian, który wysłał do cesarza Konstantyna posłów, prosząc go o przysłanie do Gruzji prezbiterów. W 324 r. chrześcijaństwo ostatecznie stało się tam religią dominującą.

W dzień wspomnienia św.Nino, módlmy się za mieszkańców Gruzji.
Niech wzór siostry Nino będzie inspiracją do budowania dobrych relacji między Gruzinami i mieszkańcami sąsiednich krajów. Niech to budowanie będzie oparte na wierze w Jezusa Chrystusa, który daje pokój i jedność. Módlmy się też za wszystkie kobiety-misjonarki, które dziś pracują dla Chrystusa głosząc Dobrą Nowinę.

informacje o św.Nino: www.wikipedia.pl oraz www.cerkiew.pl

Reformowany Kościół Katolicki z radością prezentuje swój Kalendarz Liturgiczny na Luty 2010. Mamy nadzieję, że pomoże on w budowaniu wspólnych relacji opartych na modlitwie i studium Biblii w której znajdujemy Słowo Boże. Zawiera on odnośniki do czytań na każdy dzień miesiąca. Wypisane są wspólne intencje modlitewne na poszczególne dni, wspomnienia chrześcijan na których warto zwrócić uwagę i czerpać wzory oraz święta, które w dany dzień obchodzimy.

Kalendarz Liturgiczny RKK w Polsce – Luty 2010

Osoby, które pragną otrzymywać kalendarz proszone są o wysłanie takiej informacji na adres pastor.rkk@gmail.com. Kalendarz bedzie się również ukazywał na naszej stronie w podstronie “O Kościele” pod informacją o naszej liturgii.

W Uroczystość Chrztu Pańskiego czytamy w tekstach Liturgii Słowa: „trzciny nałamanej nie dołamie…” (Izajasz 42,3 Biblia Gdańska). Głęboko się wzruszyłem. Czytając to proroctwo jakże jestem wdzięczny Bogu Ojcu, że Jego Syn, spełnił i nadal spełnia te słowa. Są one ożywcze i mocne dla mnie. Dają nadzieję, pokój i siłę. Choć możemy czasem czuć się źle z powodu odrzucenia nas przez innych, to jednak On nas nigdy nie odrzuci. Nie zaneguje nas. Stworzył nas, bo tego pragnął. Żyjemy, bo nas kocha. Jesteśmy, kim jesteśmy, dzięki Jego łasce. I kimkolwiek byśmy niebyli On stale i wszędzie nas kocha. Miłością prawdziwą i pełną. Do końca i na zawsze. Więcej, Biblia uświadamia nam, że od zawsze, nawet przed naszymi narodzinami.

„Trzciny nadłamanej nie dołamie” (Biblia Warszawska). Nie powinny się więc załamywać, czuć samotni, odtrąceni, gorszej kategorii czy na marginesie, bo Jezus Chrystus nas przyjmuje. Naszą osobę, modlitwę i wysiłki. On nas kocha. Ukazuje wielką miłość Ojca. I czego wymaga? „Miłości pragnę, nie krwawej ofiary” (Ozeasz 6,6). Amen.

Tomasz Wrona