Reformowany Kościół Katolicki w Polsce

Jesteśmy chrześcijanami, którzy pragną by Kościół stał się miejscem dla wszystkich, zwłaszcza słabych, dyskryminowanych, poszukujących oraz sceptycznych. Według ostatnich danych reformowanych katolików na świecie jest 28 000.

Misją naszego Kościoła jest kontynuować dzieło Jezusa Chrystusa, które otrzymali apostołowie. Chcemy działać dla zjednoczenia chrześcijan, a za razem być znakiem sprzeciwu wobec zła i grzechu. Pragniemy każdemu pokazać otwartą MIŁOŚĆ naszego Stwórcy i Zbawiciela.

Do naszej wspólnoty zapraszamy wszystkich, którzy chcą poznawać Jezusa i żyć w naśladowaniu Jego przykładu. Zapraszamy kobiety i mężczyzn, bez względu na wiek, wykształcenie, zdolności, orientacje psychoseksualną, kolor skóry, poglądy, stan zdrowia, czy stan społeczny- ZAPRASZAMY WSZYSTKICH.

Nasze życie i duszpasterstwo skupia się obecnie wokół czterech wspólnot w Polsce (Wrocław, Warszawa, Poznań, Gorzów Wielkopolski). Członkowie wspólnot oraz każda osoba poszukująca wsparcia może liczyć na pomoc w zakresie kierownictwa duchowego oraz pomocy w przygotowaniu i sprawowaniu sakramentów. Pragniemy wspierać się też w każdej innej sferze codziennego życia.

Co nas charakteryzuje:

* Eucharystia jest otwarta dla wszystkich.
* Osoby odrzucone lub zniechęcone do Kościoła odnajdują na nowo swój duchowy dom.
* Zrównoważone kierownictwo duchowe.
* Sakrament Pojednania (spowiedź) – indywidualna bądź z rozgrzeszeniem ogólnym.
* Chrzest  – dorosłych i dzieci.
* Przygotowanie do małżeństwa oraz śluby dla wszystkich, którzy pragną razem żyć.
* Namaszczenie chorych – w domu lub szpitalu dla wszystkich, którzy tego pragną.
* Nabożeństwa pogrzebowe według rytu tradycyjnego lub pragnienia osób zainteresowanych.
* Nabożeństwa okolicznościowe.
* Grupy biblijne.
* Nabożeństwa charyzmatyczne.
* Każdy może być dopuszczony do głosu podczas kazań.
* Każdy członek wspólnoty może angażować się w pełni w życie Kościoła w Polsce.
* Święcenia do posługi w Kościele dostępne dla kobiet i mężczyzn.
* Praktyki duchowe według indywidualnych potrzeb członków wspólnoty.

Dlaczego jesteśmy otwarci?

“Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a ja was pokrzepię” (Mt 11. 28 )

“Bóg naprawdę nie ma względu na osoby.  Ale w każdym narodzie miły jest Mu ten, który się Go boi i postępuje sprawiedliwie” (Dz 10. 34-35)

“Wyjdźcie więc na skrzyżowania dróg i zaproście na wesele wszystkich spotkanych” (Mt 22.9)

Bierzemy przykład z Jezusa, który zawsze indywidualnie patrzył na człowieka i kochał. On nie przyszedł by potępić, ale by zbawić i dać nadzieję. Do Jezusa przychodzili wszyscy, a zwłaszcza ci, którzy mogli być uważani za gorszych – On sam ich zapraszał do siebie. Dlatego zapraszamy wszystkich i pozdrawiamy ich słowami: POKÓJ WAM!

Nasza wspólnota należy do światowej rodziny Reformowanego Kościoła Katolickiego który jest wspólnotą Kościołów o tradycji katolickiej i anglikańskiej. Naszą wiarę i praktykę opieramy na Piśmie Świętym, które jest naszym najwyższym autorytetem. W wyznawanej wierze uznajemy postanowienia dogmatyczne soborów ekumenicznych. Korzystamy z mądrości Ojców Kościoła,  tradycji anglikańskiej i starokatolickiej. Aby być z nami nie trzeba myśleć tak samo jak my, wyznajemy zasadę: W rzeczach podstawowych jedność, w rzeczach drugorzędnych – różnorodność.

Sakramenty to obrzędy sprawowane w łonie wspólnoty Kościoła, które są znakami i jednocześnie narzędziami przekazywania Bożej łaski i zbawienia w Chrystusie przez moc Ducha Świętego. Sakramenty chrztu i Eucharystii ustanowił i nakazał sam Jezus Chrystus, pozostałe (bierzmowanie, sakrament pojednania, małżeństwo, święcenia, namaszczenie chorych) są praktykowane od samego początku historii Kościoła – znajdujemy ich potwierdzenie w Biblii, choć nie ma bezpośredniego nakazu Jezusa Chrystusa by je sprawować.

Chrześcijańska Inicjacja do życia łaski w Kościele dokonuje się poprzez sakramenty Chrztu oraz Bierzmowania (z łaciny “konfirmacji”), to życie w łasce jest stale umacniane przez Eucharystię. Sakramenty Pojednania oraz Namaszczenia Chorych mają moc uzdrawiania duszy zranionej grzechem oraz ciała złamanego chorobą. Boże powołanie do życia w służbie innym kieruje nasze serca oraz wolę ku sakramentom służby: Małżeństwu oraz Ordynacji.

Chrzest to pierwszy z sakramentów i brama do życia duchowego. Przez chrzest stajemy się członkami Ciała Chrystusa, czyli Kościoła. W naszym Kościele udzielamy chrztu tak dzieciom jak i osobom dorosłym. Rodzice planujący chrzest dziecka proszeni są o kontakt w celu przeprowadzenia katechezy przedchrzcielnej. Osoby dorosłe pragnące się ochrzcić uczestniczą w siedmiomiesięcznym procesie Inicjacji Chrześcijańskiej (katechumenacie), który kończy się przyjęciem sakramentów chrztu, bierzmowania (konfirmacji) oraz Eucharystii podczas uroczystej Liturgii Wigilii Paschalnej w Wielką Sobotę.

Bierzmowanie (z łaciny “konfirmacja”) to sakrament poprzez który osoby już ochrzczone zostają umocnione specjalnymi darami Ducha Świętego by były odważnymi świadkami Jezusa Chrystusa i Jego Dobrej Nowiny. Ten sakrament sprawujemy zazwyczaj podczas Wigilii Paschalnej  w Wielką Sobotę.

Eucharystia, nazywana również Mszą Świętą lub Komunią, jest źródłem i szczytem chrześcijańskiego życia. W Eucharystycznych postaciach chleba oraz wina otrzymujemy największy duchowy dar: Ciało oraz Krew Chrystusa. Przez uczestnictwo w Eucharystii mamy już niejako udział w doświadczeniu nieba i otrzymujemy przedsmak życia wiecznego. Każdy prezbiter czy biskup wypowiadając słowa konsekracji cytuje Jezusa mówiąc “Bierzcie, jedzcie …” oraz “Bierzcie ,pijcie z tego WSZYSCY”. Pozostając wiernymi tym słowom Chrystusa, zawsze zapraszamy wszystkich wierzących obecnych na Liturgii do przyjęcia Ciała oraz Krwi Pańskiej.

Pojednanie (Spowiedź) jest sakramentem, przez który osoby ochrzczone otrzymują przebaczenie grzechów przez posługę duchownego po uprzednim wyrażeniu skruchy i postanowieniu poprawy. W RKK sakrament ten jest dostępny tak przez spowiedź indywidualną jak i przez rozgrzeszenie ogólne (absolucję generalną) podczas każdej Liturgii Eucharystii.

Namaszczenie Chorych przez modlitwę duchownego i wstawiennictwo całego Kościoła powierzamy osoby chore i cierpiące opiece Zmartwychwstałego Chrystusa Pana. Namaszczenie chorych nie jest sakramentem przeznaczonym tylko dla tych, którzy znajdują się w ostatecznym niebezpieczeństwie utraty życia. Odpowiednia zatem pora na przyjęcie tego sakramentu jest już wówczas, gdy wiernym zaczyna grozić niebezpieczeństwo śmierci z powodu choroby lub starości. Jest również rzeczą stosowną przyjąć sakrament namaszczenia chorych przed trudną operacją. Z chęcią duchowny RKK odwiedzi każdego kto prosi o namaszczenie chorych w domu lub w szpitalu.

Małżeństwo jest przymierzem, partnerstwem, które dwie osoby zawierają między sobą na całe życie. Sakrament małżeństwa udziela łaski nie tylko osobom je zawierającym, ale również całej wspólnocie Kościoła, która jest umocniona przykładem miłości.

Sakrament Święceń (Ordynacji) kontynuuje w Kościele Chrystusowe posługiwanie, które On przekazał swoim Apostołom. Osoba (mężczyzna lub kobieta) przyjmująca sakrament święceń (z łaciny “ordynacji”) zostaje włączona w posługiwanie Chrystusa na jednym z trzech poziomów święceń: diakonatu, prezbiteratu lub episkopatu (biskupstwa). Gorąco modlimy się o nowe powołania diakonatu i prezbiteratu dla naszych rozwijających się wspólnot.

Nabożeństwa liturgiczne naszego Kościoła są próbą pojednania tego, co stare i nowe poprzez zjednoczenie trzech doświadczeń wiary – katolickiego (znaki i ich znaczenie), charyzmatycznego (radosny śpiew, modlitwa Uwielbienia itp.) i ewangelickiego (skoncentrowanie na Słowie Bożym). Dlatego, choć Wspólnota przyjmuje kalendarz liturgiczny oraz rozmaite mszały, czy lekcjonarze oraz akceptuje rolę znaków modlitewnych, takich jak procesje, kadzidło itd., stara się nieustannie otwierać na żywe doświadczenie Ducha Świętego działającego w liturgii.

W liturgii Reformowany Kościół Katolicki w Polsce stosuje zazwyczaj liturgię wzorowaną na liturgii anglikańskiej. W poszczególnych wspólnotach może być stosowana liturgia innych tradycji historycznego chrześcijaństwa.

Liderzy i duszpasterze Reformowanego Kościoła Katolickiego związani ze wspólnotami w Polsce.

Prymas Kościoła, Arcybiskup Phillip Zimmerman. Pełni posługę biskupa dla Kościoła w Polsce. Od dnia gdy objął urząd przewodniczącego biskupa RKK nabrało rozpędu i stało się międzynarodową społecznością wiary, obecnie nadal prowadzi Kościół drogą dynamicznego rozwoju,, prowadzi również rozmowy ze Światową Radą Kościołów i innymi chrześcijańskimi Kościołami. Posługuje w katedrze Wniebowstąpienia Naszego Pana w Columbus, Ohio.

mail: presidingbishop@reformedcatholicchurch.org

Prezbiter Tomasz Puchalski, pastor Reformowanego Kościoła Katolickiego w Polsce, obecnie jedyny duchowny Kościoła w Polsce, posługuje czterem wspólnotom, w Poznaniu, Warszawie, Wrocławiu i Gorzowie Wielkopolskim. Prezbiterem jest od maja 2008 roku. Ordynowany w Irlandii przez biskupa Nialla i Billa. Lider wspólnoty w Poznaniu i Warszawie. Zafascynowany postacią Marcina Lutra i braci Rogera z Taize i Karola de Foucauld. Przez lata związany był z katolickim ruchem charyzmatycznym. Pracuje zawodowo i mieszka w Poznaniu.

mail: pastor.rkk@gmail.com

Prezbiter Marek Bożek, duchowny RKK, pastor parafii św. Stanisława Kostki w St. Louis. Urodził się i wychował w Polsce. Do Stanów Zjednoczonych przeniósł się w 2000 roku i tam przyjął święcenia w grudniu 2002. Przez trzy lata pełnił posługę w rzymskokatolickiej diecezji Springfield – Cape Girardeau. Obecnie jest duchownym katolickim pod jurysdykcją arcybiskupa Philipa Zimmermana, z ramienia którego pomaga wspólnotom RKK w Polsce. Więcej o ks. Marku znajdziecie tutaj.

mail: pastor@stanislauskostka.com

Brat Paweł Preś, lider i animator Wspólnoty we Wrocławiu. W RKK od samego początku. Razem z prezbiterem Tomaszem rozmawiał o przyłączeniu Kościoła w Polsce w struktury reformowanych katolików. Od początku prowadzi wspólnotę wrocławską. Posiada duże doświadczenie związane z katolickim ruchem charyzmatycznym. W życiu prywatnym ciągle wygląda gwiazd – jest pracownikiem naukowym i uwielbia film “Włatcy móch”, mieszka we Wrocławiu.

mail: rcc-wroclaw@wp.pl

Brat Andrzej Matuszewski, lider i animator Wspólnoty w Gorzowie Wielkopolskim. W RKK od lipca 2008. Od samego początku aktywnie zaangażowany w powstanie wspólnoty gorzowskiej. Posiada duże doświadczenie związane z wolnymi Kościołami protestanckimi oraz ruchem charyzmatycznym. Mieszka i pracuje w Gorzowie Wielkopolskim. Andrzej interesuje się literaturą, filozofią, psychologią, dobrym filmem, muzyk i trochę historią.

mail: rkk-gorzow@wp.pl

Brat Karol Mroziński, student kulturoznawstwa. Interesuje się ekumenizmem oraz różnorodnymi praktykami pobożności chrześcijańskiej. To też doprowadziło do spotkania z reformowanymi katolikami 11 maja 2008 roku. Niedługo po tym wydarzeniu brat Karol postanowił budować wspólnotę. Obecnie jest animatorem misji w Warszawie, prowadzi spotkanie na których wspólne można się modlić i czytać Pismo Święte. Karol Interesuje się literaturą oraz filmem (uwielbia oglądać serial “Włatcy móch”, rewelacyjnie naśladuje Czesia), mieszka w Podkowie Leśnej.

mail: rkk-warszawa@wp.pl

Brat Paweł, lider wspólnoty we Wrocławiu o RKK:

Reformowany Kościół Katolicki powstał w 2000 roku w Stanach Zjednoczonych, początkowo jako nieformalna dysydencka grupa w łonie Kościoła rzymskiego. Grupa ta postanowiła jednak oficjalnie pójść własną drogą w linii kościołów starokatolickich, które między innymi nie uznają nieomylności urzędu papieskiego.

Zasadniczym powodem, dla którego powstał RKK było spostrzeżenie, że mimo wielu zmian jakie dokonały się w Kościele, wciąż działają w nim mechanizmy dyskryminujące pewne kategorie ludzi. Niezgoda na dyskryminację z jakiegokolwiek powodu spowodowała wyodrębnienie się RKK z łona Kościoła rzymskiego. Jesteśmy już przyzwyczajeni do tego, że nie godzi się np. dyskryminować ludzi ze względu na pochodzenie etniczne, kulturowe czy religijne, jednak wciąż istnieją grupy chrześcijan, które ze względów na różne komplikacje życiowe mają gorszy status w kościele. Takimi osobami są np. ludzie po rozwodach, którzy weszli w nowe małżeństwa. Obostrzenia jakie nakłada się na ich życie są praktycznie nie do spełnienia.

Podobnym polem wykluczenia są ludzie o niestandardowej seksualności. Poziom nieakceptacji np. osób homoseksualnych jest w wielu kościołach bardzo wysoki. Psychiatria już dawno uporała się z negatywną oceną takiej konstrukcji psychicznej ludzi, ale sporo Kościołów, mimo powoływania się na natchnienie Ducha Świętego, wciąż nie może przetrzeć oczu i odrzucić tej dyskryminacji. Wątpię aby powodem tego była opinia Ducha Świętego.

No i jest w końcu jeszcze jedna, znacznie potężniejsza grupa chrześcijan, która z pokorą przyjmuje swój upośledzony status w większości kościołów. Są nią kobiety. Wbrew wczesnym wizjom kościoła wyrażanym przez św. Pawła kobietom odebrano ich równy status spychając je na margines życia domowego i zakonnego. Kobiety znalazły swoje pola w działalności dobroczynnej czy katechetycznej, jednak oddzielono je od urzędu nauczycielskiego. Tylko nieliczne kobiety w historii Kościoła znajdowały powszechny posłuch i miały nawet wpływ na papieży. Nie sądzę aby tak było dlatego, że są gorsze, że intelekt kobiecy nie jest w stanie pojąć niuansów teologicznych, że kobiety w końcu nie są w stanie kierować kościołem. Prawdziwe powody to klasyczne uprzedzenia seksistowskie z którym chrześcijaństwo nie potrafiło się uporać przez całe wieki.

Ideą główną RKK jest dotarcie do wszystkich, niezależnie od tego w jakim stanie akurat się znajdują, gdzie ich życie rzuciło. Jezus jest dla każdego, a nie dla wybranych, nie dla wystarczająco czystych. Nie jesteśmy też kościołem zamkniętym na chrześcijan spoza nas. Wszyscy chrześcijanie są wśród nas mile widziani. Akceptujemy różnice, jakie występują miedzy różnymi kościołami i uważamy, że nie są one wystarczająca przeszkodą do tego, abyśmy nie mogli współpracować czy wspólnie celebrować sakramentów. Po drugie chcemy wyjść szczególnie do tych grup społecznych, które faktycznie zostały odrzucone przez wielkie kościoły. Uważamy, że mają takie samo prawo mieć przystęp do Tego, który sam siebie za nich ofiarował. Dyskryminacja i brak akceptacji dla ludzkiej natury nie są dla nas wyznacznikiem chrześcijaństwa.

Jesteśmy klasycznym przykładem niezależnego kościoła katolickiego. W Polsce słowo katolicki domyślnie zarezerwowane jest dla kościoła rzymskiego, jednak jest to przypisanie błędne. Tak samo katolickie są bowiem również kościoły prawosławne, anglikańskie oraz tzw. kościoły starokatolickie. Ten ruch narodził się miedzy innymi na uniwersytecie wrocławskim w XIX wieku w wyniku przyjęcia na Soborze Watykańskim I dogmatu o nieomylności papieskiej. Wiele wspólnot kościelnych i teologów nie zgodziło się wtedy z taką decyzją. Ojcowie starokatoliccy w reakcji postanowili wręcz zawęzić dogmatykę chrześcijańską do stanu sprzed rozpadu chrześcijaństwa na wschodnie i zachodnie. Przedrostek staro- w tym przypadku nie oznacza więc jakiegoś zacofania. Większość tych kościołów jest dość progresywna.

W naszym przypadku cechą charakterystyczną są dwa rozwiązania. Po pierwsze zakaz dyskryminacji z jakiegokolwiek powodu, po drugie zakaz pobierania jakichkolwiek opłat za sprawowanie sakramentów. Każdy członek naszego kleru, włączając w to biskupów i naszego prymasa, ma obowiązek utrzymywać się sam i nie obciążać swoimi potrzebami parafialnej kasy. Mówiąc inaczej, nasz kościół w całości idzie śladem ruchu księży-robotników. Wierząc w równość mężczyzn i kobiet wobec Boga dopuszczamy również kobiety do święceń kapłańskich, w tym i biskupich. Nie uważamy również, jak to było przez wieki, że kapłaństwo i małżeństwo wzajemnie się wykluczają. Celibat jest jednym z możliwych sposobów życia, ale pozostawiamy ten wybór każdemu z osobna.

Wierzymy też podobnie jak Kościół Rzymski w siedem sakramentów, ale robimy tu pewne wyróżnienie, wierzymy w dwa sakramenty Chrystusowe – Chrzest i Eucharystię – oraz pięć sakramentów apostolskich – bierzmowanie, święcenia, spowiedź, namaszczenie chorych i małżeństwo.

W Polsce zaczęliśmy działać niezależnie z podobnych pobudek. Pierwsza była wspólnota poznańska, którą kierował Tomasz Puchalski. Gdy powstała mini-wspólnota wrocławska, zaczęliśmy zastanawiać się nad naszą dalszą drogą. Byliśmy niezależną wspólnotą, która wiedziała do kogo chce się skierować, jednak brakowało nam wsparcia. Używaliśmy wtedy nazwy Wolny Kościół Ewangeliczny. Wszyscy jesteśmy wychowani w duchu katolickim, na nasz osobisty rozwój miał spory wpływ ruch charyzmatyczny i duchowość Taize. Ekumeniczność jest dla nas wręcz naturalna, jednak uczciwie rzecz ujmując stwierdziliśmy, że wciąż podzielamy katolicką wizję chrześcijaństwa. Wtedy to, trochę przez przypadek, skontaktowaliśmy się z prymasem RKK, Phillipem Zimmermanem. Na początku byliśmy dość sceptyczni, ale z biegiem czasu i biegiem maili przez Atlantyk doszliśmy do wniosku że ten kościół to rozwiązanie dla nas. Na początku grudnia zeszłego roku, w pierwszą niedzielę Adwentu, prymas Zimmerman wydał dokument ustanawiający nas oficjalną misją RKK w Polsce. Mam nadzieję, że za jakiś czas dokonamy oficjalnej rejestracji naszego kościoła w Polsce.