Reformowany Kościół Katolicki w Polsce

Jesteśmy chrześcijanami – członkami Ekumenicznej Wspólnoty Katolickiej, którzy pragną by Kościół stał się miejscem dla wszystkich, zwłaszcza słabych, odrzuconych i poszukujących. Jednoczy nas wiara, nadzieja i miłość. Pragniemy jako wspólnota i poszczególni jej członkowie żyć słowem Bożym i sakramentami oraz trwać w relacji z Bogiem – Ojcem, Synem i Duchem Świętym.

Misją naszego Kościoła jest kontynuować dzieło Jezusa Chrystusa, które otrzymali apostołowie. Ewangelię chcemy głosić przede wszystkim osobom, które nie znają jeszcze Jezusa, nie słyszały o Jego dziele lub odrzuciły wiarę. Pragniemy zwracać się do osób, które na chrześcijaństwo patrzą tylko jak na religię zakazów i nakazów, w której nie doświadczają jednak relacji z Bogiem ani ze wspólnotą, która żyje tą relacją. Chcemy działać dla zjednoczenia chrześcijan, a za razem być znakiem sprzeciwu wobec zła i grzechu. Pragniemy każdemu pokazać MIŁOŚĆ naszego Stwórcy i Zbawiciela.

Do naszej wspólnoty zapraszamy wszystkich, którzy chcą poznawać Jezusa Chrystusa i naśladować Go!

Nasze życie i duszpasterstwo skupia się obecnie wokół wspólnoty w Poznaniu. W miarę potrzeb posługujemy również poza naszym miastem. Członkowie wspólnot oraz każda osoba poszukująca wsparcia może liczyć na pomoc w zakresie kierownictwa duchowego oraz w przygotowaniu i sprawowaniu sakramentów. Pragniemy wspierać się też w każdej innej sferze codziennego życia.

Jesteśmy członkami Ekumenicznej Wspólnoty Katolickiej, czyli chrześcijanami wywodzącymi się z tradycji starokatolickiej, odwołującymi się do doświadczenia starożytnego Kościoła, odkrytego na nowo w XIX wieku przez teologów i wiernych wspólnot, które nie przyjęły nowych dogmatów watykańskich.

Ruch starokatolicki wyłonił się w roku 1870, po tym, jak Kościół rzymski ogłosił dogmat o nieomylności papieża w kwestiach wiary i moralności. Autorzy protestu obawiali się, że nowy dogmat uniemożliwi przyszłe zjednoczenie Kościołów chrześcijańskich i jest sprzeczny z doświadczeniem chrześcijaństwa Wschodu i Zachodu. Choć papież był patriarchą Zachodu i pełnił rolę pierwszego wśród równych, nigdy nie miał autorytetu nieomylności.

Bardzo dużą wagę przywiązujemy do służby biskupa, który jest znakiem Chrystusa oraz jedności w Kościele. Biskupi w Ekumenicznej Wspólnocie Katolickiej są wybierani przez wszystkich członków lokalnego Koscioła – duchownych i świeckich. Wszyscy biskupi naszej wspólnoty zachowują sukcesję apostolską, która wywodzi się od apostołów.

Prezbiterzy to osoby, które można nazwać zastępcami biskupa. Do ich zadań należy głoszenie słowa Bożego, sprawowanie sakramentów i przewodzenie zgromadzeniom kościelnym oraz budowanie wspólnoty Kościoła i wspieranie jej we wzroście.

Diakoni to osoby, które razem z biskupem i prezbiterami służą Kościołowi. Do ich zadań należy głoszenie słowa Bożego, są też odpowiedzialni za różne dziedziny działalności Kościoła jak np. posługa charytatywna.

Biskupem, prezbiterem lub diakonem może zostać w naszym Kościele mężczyzna lub kobieta.

Dokumentem, który można nazwać „manifestem starokatolickim” jest Deklaracja Utrechcka.

W kwestiach wiary uznajemy zasadę: trzymamy się tego, co wszędzie, co zawsze, co przez wszystkich było wyznawane; to jest prawdziwie i rzeczywiście katolickie (św. Wincenty z Lerynu). Wyznajemy wiarę niepodzielonego Kościoła pierwszych wieków wyrażoną przede wszystkim w Nicejskim i Konstantynopolitańskim Wyznaniu Wiary. Centrum naszej wiary jest Bóg Ojciec, Syn i Duch Święty – razem z całym Kościołem chrześcijańskim na ziemi i w niebie oddajemy tylko Jemu cześć i chwałę.

Reformowany Kościół Katolicki w Polsce jest członkiem Ekumenicznej Wspólnoty Katolickiej. W Europie do EWK należą wspólnoty z Austrii, Belgii, Chorwacji, Litwy, Polski i Holandii.

Filary Reformowanego Kościoła Katolickiego w Polsce:

- Słowo Boże – nasza wiara oparta jest na Słowie Bożym. Przede wszystkim Słowie wcielonym, czyli Jezusie Chrystusie (Jan 1.1), który jest centrum naszej wiary. Źródłem naszej wiary i wiedzy o Bogu jest słowo Boże zwiastowane od czasów apostołów oraz słowa zapisane w Piśmie Świętym Nowego i Starego Testamentu. Dlatego też bardzo ważne jest dla nas by codziennie żyć słowem Bożym – głosić je, czytać, kontemplować, słuchać i modlić się nim.

- Wspólnota – osoby, w których rodzi się chrześcijańska wiara zaproszone są do społeczności przyjaciół Jezusa – Kościoła. Wspólnota jest dla chrześcijan naturalnym i ustanowionym przez Jezusa środowiskiem życia wiarą. Pobudzeni słowem Jezusa jesteśmy zaproszeni do konkretnej grupy ludzi, których łączy relacja między sobą i z Bogiem, wyznawanie tej samej wiary, oraz pragnienie dzielenia się swoim doświadczeniem oraz okazywanie sobie pomocy.

- Liturgia – wspólnota, która żyje wiarą, razem również realizuje polecenie Jezusa, aby „łamiąc chleb” czynić to na Jego pamiątkę (Łk 22.14-20, Mt 26.26-30, Mk 14.22-26, I Kor 11.23-25), włączać do Kościoła poprzez chrzest święty (Mt 28.19-20, J 20.21-23), kontynuować posługę jednania (II Kor 5.19, J 20.22-23) oraz ustanawiać osoby odpowiedzialne za budowanie Kościoła (Ef 4.12-13). Liturgia jest działaniem Jezusa pośród swojego Kościoła oraz lokalnej wspólnoty, która poprzez nią włącza się w uwielbienie wszystkich chrześcijan na ziemi i w niebie czasów przeszłych, obecnych i przyszłych, dlatego też w jej sprawowaniu korzystamy z doświadczenia sióstr i braci, którzy byli przed nami, uzupełniając je o doświadczenie naszych czasów i oczekując ostatecznego objawienia się Jezusa w świecie. Liturgia jest przestrzenią dialogu Boga ze wspólnotą Kościoła, która została wezwana przez słowo Boże.

Program naszego Kościoła – Jesteśmy powołani do szczęścia:

Błogosławieństwa wypowiedziane przez Jezusa (Mateusza 5,3-12) ukazują jak ma wyglądać nasze życie i nasza postawa jako uczniów Chrystusa. Ich realizacja rozpoczęła się już w życiu Błogosławionej Marii Dziewicy, matki naszego Pana i Apostołów. Błogosławieństwa są doskonałym wypełnieniem Dziesięciu Przykazań. Są powołaniem, które realizuje się przez wiarę, dzięki udziałowi w tajemnicy paschalnej, męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Do wypełnienia programu Błogosławieństw prowadzi Duch Święty, udzielony wszystkim, którzy przyjmują słowo Boga i stają się Jego dziećmi (por. J 1,12; Rz 8,14-15).

Błogosławieństwa są odpowiedzią na naturalne pragnienie szczęścia, które jest w człowieku. Pragnienie to pochodzi od Boga. Bóg dał je człowiekowi, aby przyciągnąć ludzi do siebie, gdyż tylko Bóg może zaspokoić ludzkie pragnienie szczęścia.

Treść błogosławieństw wg Biblii Poznańskiej:

- Szczęśliwi ubodzy w duchu, albowiem ich jest królestwo niebieskie.
- Szczęśliwi, którzy się smucą, albowiem będą pocieszeni.
- Szczęśliwi łagodni, albowiem odziedziczą ziemię.
- Szczęśliwi, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem będą nasyceni.
- Szczęśliwi miłosierni, albowiem dostąpią miłosierdzia.
- Szczęśliwi czystego serca, albowiem będą oglądali Boga.
- Szczęśliwi, którzy doprowadzają do pokoju, albowiem nazwani będą synami Bożymi.
- Szczęśliwi, którzy cierpią prześladowanie za sprawiedliwość, albowiem ich jest królestwo niebieskie.
- Szczęśliwi jesteście, jeśli z mojego powodu lżą was i prześladują, i kłamliwie przypisują wam wszelkie zło. Cieszcie się i radujcie, bo czeka was sowita zapłata w niebie. Tak bowiem prześladowali proroków, którzy żyli przed wami.

• Deklaracja Zasad RKK w RP

Dlaczego jesteśmy otwarci?

“Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a ja was pokrzepię” (Mt 11. 28 )

“Bóg naprawdę nie ma względu na osoby.  Ale w każdym narodzie miły jest Mu ten, który się Go boi i postępuje sprawiedliwie” (Dz 10. 34-35)

“Wyjdźcie więc na skrzyżowania dróg i zaproście na wesele wszystkich spotkanych” (Mt 22.9)

Bierzemy przykład z Jezusa, który zawsze indywidualnie patrzył na człowieka i kochał. On nie przyszedł by potępić, ale by zbawić i dać nadzieję. Do Jezusa przychodzili wszyscy, a zwłaszcza ci, którzy mogli być uważani za gorszych – On sam ich zapraszał do siebie. Dlatego zapraszamy wszystkich i pozdrawiamy ich słowami: POKÓJ WAM!

Nabożeństwa liturgiczne Kościoła to miejsce doświadczenia modlącej się wspólnoty i objawiającego się Boga w Słowie i sakramencie. Liturgia w RKK ma charakter pojednania tego, co tradycyjne (historyczne) i nowe. Reformowany Kościół Katolicki w Polsce przyjmuje kalendarz liturgiczny oraz lekcjonarze różnych tradycji chrześcijańskich, akceptuje rolę znaków liturgicznych, takich jak procesje, kadzidło, stroje liturgiczne itp. Staramy się nieustannie otwierać na żywe doświadczenie Ducha Świętego w Liturgii.

W liturgii Kościół stosuje zazwyczaj własny obrzęd zwany Wspólnym Uwielbieniem wzorowany na anglikańskim Modlitewniku Powszechnym. Wiele tekstów liturgicznych zaczerpniętych jest ze starożytnego tekstu chrześcijańskiego Didache oraz innych starokatolickich i anglikańskich ksiąg liturgicznych.

Biblia czyli Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu objawia Słowo Boga. Poznajemy je przez działającego w Kościele Ducha Świętego jako drogowskaz dla wiary i postępowania. Pismo Święte powinno być nieustannie głoszone, ale także studiowane i rozważane. Biblia powinna być interpretowana w oparciu o Tradycję, w świetle danego człowiekowi przez Stwórcę rozumu.

Sakramenty to obrzędy sprawowane w łonie wspólnoty Kościoła, które są znakami i jednocześnie narzędziami przekazywania Bożej łaski i zbawienia w Chrystusie przez moc Ducha Świętego. Sakramenty chrztu i Eucharystii ustanowił i nakazał sam Jezus Chrystus, pozostałe (bierzmowanie, sakrament pojednania, małżeństwo, święcenia, namaszczenie chorych) są praktykowane od samego początku historii Kościoła – znajdujemy ich potwierdzenie w Biblii, choć nie ma bezpośredniego nakazu Jezusa Chrystusa by je sprawować.

Chrześcijańska Inicjacja do życia łaski w Kościele dokonuje się poprzez sakramenty Chrztu oraz Bierzmowania (z łaciny “konfirmacji”), to życie w łasce jest stale umacniane przez Eucharystię. Sakramenty Pojednania oraz Namaszczenia Chorych mają moc uzdrawiania duszy zranionej grzechem oraz ciała złamanego chorobą. Boże powołanie do życia w służbie innym kieruje nasze serca oraz wolę ku sakramentom służby: Małżeństwu oraz Ordynacji.

Chrzest to pierwszy z sakramentów i brama do życia duchowego. Przez chrzest stajemy się członkami Ciała Chrystusa, czyli Kościoła. W naszym Kościele udzielamy chrztu tak dzieciom jak i osobom dorosłym. Rodzice planujący chrzest dziecka proszeni są o kontakt w celu przeprowadzenia katechezy przedchrzcielnej. Osoby dorosłe pragnące się ochrzcić uczestniczą w procesie Inicjacji Chrześcijańskiej (katechumenacie), który kończy się przyjęciem sakramentów chrztu, bierzmowania (konfirmacji) oraz Eucharystii.

Bierzmowanie (z łaciny “konfirmacja”) to sakrament poprzez który osoby już ochrzczone zostają umocnione darami Ducha Świętego by były odważnymi świadkami Jezusa Chrystusa i Jego Dobrej Nowiny.

Eucharystia, nazywana również Mszą Świętą lub Komunią, jest źródłem i szczytem chrześcijańskiego życia, to znaczy najlepszym sposobem doświadczenia relacji z Bogiem i innymi chrześcijanami. W Eucharystycznych postaciach chleba oraz wina otrzymujemy największy dar: Ciało oraz Krew Chrystusa. Przez uczestnictwo w Eucharystii mamy już na ziemi udział w doświadczeniu nieba i otrzymujemy przedsmak życia wiecznego. Każdy prezbiter czy biskup wypowiadając słowa konsekracji cytuje Jezusa mówiąc “Bierzcie, jedzcie …” oraz “Bierzcie ,pijcie z tego WSZYSCY”. Pozostając wiernymi tym słowom Chrystusa, zawsze zapraszamy wszystkich wierzących obecnych na Liturgii do przyjęcia zmartwychwstałego Ciała i Krwi Chrystusa.

Pojednanie (Spowiedź) jest sakramentem, przez który osoby ochrzczone otrzymują przebaczenie grzechów przez posługę duchownego po uprzednim wyrażeniu skruchy i postanowieniu poprawy. W RKK sakrament ten jest dostępny tak przez spowiedź indywidualną jak i przez rozgrzeszenie ogólne (absolucję generalną) podczas każdej Liturgii Eucharystii.

Namaszczenie Chorych. Przez modlitwę i namaszczenie olejem powierzamy osoby chore i cierpiące opiece Zmartwychwstałego Chrystusa Pana. Namaszczenie chorych nie jest sakramentem przeznaczonym tylko dla tych, którzy znajdują się w ostatecznym niebezpieczeństwie utraty życia. Odpowiednia zatem pora na przyjęcie tego sakramentu jest już wówczas, gdy wiernym zaczyna poważnie chorować. Jest również rzeczą stosowną przyjąć sakrament namaszczenia chorych przed trudną operacją. Z chęcią duchowny RKK odwiedzi każdego kto prosi o namaszczenie chorych w domu lub w szpitalu.

Małżeństwo jest przymierzem, partnerstwem, które dwie osoby zawierają między sobą na całe życie. Sakrament małżeństwa udziela łaski nie tylko osobom je zawierającym, ale również całej wspólnocie Kościoła, która jest umocniona przykładem miłości.

Sakrament Święceń (Ordynacji) kontynuuje w Kościele Chrystusowe posługiwanie, które On przekazał swoim Apostołom. Osoba (mężczyzna lub kobieta) przyjmująca sakrament święceń (z łaciny “ordynacji”) zostaje włączona w posługiwanie Chrystusa na jednym z trzech poziomów święceń: diakonatu, prezbiteratu lub episkopatu (biskupstwa). Gorąco modlimy się o nowe powołania diakonatu i prezbiteratu dla naszych rozwijających się wspólnot.

Duszpasterze Reformowanego Kościoła Katolickiego w Polsce

Biskup Piotr Elder Hickman, jest Przewodniczącym Biskupem Ekumenicznej Wspólnoty Katolickiej oraz biskupem Kościoła w Polsce. Pierwotnie był członkiem Amerykańskiego Kościoła Baptystycznego gdzie został ordynowany na pastora. Zgłębiając historie Kościoła związał się w latach 80 XX wieku z ruchem starokatolickim, został też wyświęcony na prezbitera. W roku 1996 został wybrany i wyświęcony na biskupa. Od 19 września 2003 roku, gdy wspólnoty ze Stanów Zjednoczonych znajdujące się pod jurysdykcją bp. Piotra powołały Ekumeniczną Wspólnotę Katolicką, jest jej Przewodniczącym Biskupem.

Prezbiter Tomasz Puchalski, prezbiter  Reformowanego Kościoła Katolickiego w Polsce. Księdzem jest od 11 maja 2008 roku. Wyświęcony w Irlandii przez starokatolickich biskupów Niall’a Sheridan’a i Bill’a Quinlan’a. Kościoły tradycji starokatolickiej poznał mieszkając w Anglii i spotykając tam duchownych Koscioła anglikańskiego. Przez lata związany był z katolickim ruchem charyzmatycznym. Podczas studiów teologicznych szczególnie zainteresowany eklezjologią i liturgiką. Pochodzi z Gniezna. Obecnie pracuje zawodowo i mieszka w Poznaniu. Od 7 maja 2012 jest Wikariuszem Przewodniczącego Biskupa Ekumenicznej Wspólnoty Katolickiej dla Polski.

Kontakt e-mail: pastor.rkk@gmail.com

Biskup Gino De Stobbeleir, był biskupem Reformowanego Kościoła Katolickiego w Polsce od 4 sierpnia 2010 do maja 2012, kiedy to poprosił Przewodniczącego Biskupa o zwolnienie z pełnionego urzędu ze względu na stan zdrowia oraz pragnienie życia monastycznego. Mieszka w belgijskiej miejscowości Dendermonde. Od kilkudziesięciu lat jest mnichem. Pierwszy okres swojego powołania realizował w opactwie benedyktynów w Dendermonde, gdzie złożył śluby zakonne. Jest twórcą przepisu na jeden z popularnych likierów sprzedawanych do dziś w opactwie. Po podjęciu decyzji o przyłączeniu się do ruchu starokatolickiego był jednym z założycieli wspólnoty Dobrego Pasterza w Belgii i Holandii. Ujmuje swoją pokorą i prostotą. Uwielbia żartować.

Rada parafialna:

Ks. Tomasz Puchalski - proboszcz

Łukasz Nowicki – przewodniczący rady parafialnej

Dorota Łodziak – skarbniczka

Zdjęcia z życia Kościoła:

This slideshow requires JavaScript.

——————————————————————————————–

Logo Reformowanego Kościoła Katolickiego w Polsce nawiązuje do znaku “Ichthys” – w języku starogreckim znaczy „ryba” (ἰχθύς, ΙΧΘΥΣ). Jest to znak pierwszych chrześcijan i symbolizuje Jezusa Chrystusa. To słowo, które można utworzyć z pierwszych liter wyrazów w zdaniu.

Ichthys (ΙΧΘΥΣ) składa się ze starogreckich słów:
ΙΗΣΟΥΣ (Iēsoûs) – Jezus
ΧΡΙΣΤΟΣ (Christós) – Chrystus
ΘΕΟΥ (Theoû) – Boga
ΥΙΟΣ (Hyiós) – Syn
ΣΩΤΗΡ (Sōtér) – Zbawiciel

Krzyż to znak zmartwychwstania i zwycięstwa nad śmiercią i złem. Znak “Ichthys” z krzyżem jest symbolem starokatolików.

- kolor pomarańczowy symbolizuje ogień – znak Ducha Świętego,

- kolor żółty symbolizuje światło paschalne – zmartwychwstałego Jezusa,

- kolor zielony symbolizuje nadzieje, którą dzięki Duchowi Świętemu i Zmartwychwstałemu Jezusowi posiada wspólnota wiernych – Kościół.

Autorem logo jest ks.Tomasz Puchalski. Logo RKK w Polsce używane jest również przez nasze siostrzane wspólnoty w Belgii i Holandii.