Reformowany Kościół Katolicki w Polsce przyjmuje wiarę Kościoła pierwszego tysiąclecia, wyrażoną w wyznaniach wiary, nauce Ojców Kościoła i w orzeczeniach dogmatycznych siedmiu soborów powszechnych: w Nicei (325 r.), Konstantynopolu (381 r.), Efezie (431 r.), Chalcedonie (451 r.), Konstantynopolu (553 r. i 680 r.), oraz Nicei (787 r.). Do Tradycji apostolskiej należą: kanon Pisma Świętego, najstarsze wyznanie wiary, potrójny urząd kościelny (biskup, prezbiter, diakon).
Pismo Święte jest główną regułą wiary, natomiast Święta Tradycja, to jest nieprzerwany, częściowo ustny, częściowo pisemny przekaz nauki, głoszonej najpierw przez Chrystusa, a następnie przez apostołów, jest zgodnie z wolą Bożą źródłem poznania dla wszystkich kolejnych pokoleń chrześcijan.
Credo Apostolskie, zwane też Apostolskim Wyznaniem Wiary, Symbolem Apostolskim, to symbol chrzcielny i formuła liturgiczna używana powszechnie przez Kościół Zachodni. Według tradycji Symbol został sformułowany przez samych Apostołów Pańskich:
Wierzę w Boga Ojca Wszechmogącego,
Stworzyciela nieba i ziemi,
i w Jezusa Chrystusa,
Syna Jego jedynego, Pana naszego,
który się począł z Ducha Świętego,
narodził się z Marii Panny,
umęczon pod Ponckim Piłatem,
ukrzyżowan, umarł i pogrzebion,
zstąpił do piekieł;
trzeciego dnia zmartwychwstał,
wstąpił na niebiosa,
siedzi po prawicy Boga Ojca Wszechmogącego,
skąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych.
Wierzę w Ducha Świętego,
Święty Kościół powszechny,
świętych obcowanie,
grzechów odpuszczenie,
ciała zmartwychwstanie
i żywot wieczny.
Konstantynopolitańskie Wyznanie Wiary zostało ustalone na Soborze Konstantynopolitańskim I. Wyznanie Wiary zawiera rozwiniętą naukę o Duchu Świętym. Zarówno Sobór Nicejski I, jak i Konstantynopolitański I zajęły się przede wszystkim kwestią bóstwa Chrystusa:
Wierzę w jednego Boga, Ojca wszechmogącego,
Stworzyciela nieba i ziemi, wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych.
I w jednego Pana Jezusa Chrystusa, Syna Bożego Jednorodzonego,
Który z Ojca jest zrodzony przed wszystkimi wiekami.
Bóg z Boga, Światłość ze Światłości, Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego,
Zrodzony, a nie stworzony, współistotny Ojcu, a przez Niego wszystko się stało.
On to dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba.
I za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem.
Ukrzyżowany również za nas pod Poncjuszem Piłatem został umęczony i pogrzebany.
I zmartwychwstał trzeciego dnia, jak oznajmia Pismo.
I wstąpił do nieba; siedzi po prawicy Ojca.
I powtórnie przyjdzie w chwale sądzić żywych i umarłych,
a Królestwu Jego nie będzie końca.
Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela, który od Ojca pochodzi;
Który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę;
który mówił przez Proroków.
Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół.
Wyznaję jeden chrzest na odpuszczenia grzechów.
I oczekuję wskrzeszenia umarłych. I życia wiecznego w przyszłym świecie.
Amen.
Chalcedońska Definicja Wiary jest owocem Soboru Chalcedońskiego z 451 roku, największego w starożytności zgromadzenia biskupów zwołanego w celu odwołania postanowień tak zwanego „Soboru Zbójeckiego”. Chalcedońska Definicja Wiary podejmuje przede wszystkim kwestię dwóch natur Chrystusa:ludzkiej i Boskiej, i potwierdza, że wcielony Syn Boży jest prawdziwie Bogiem i człowiekiem – jedną osobą z dwoma naturami.
Zgodnie ze świętymi Ojcami wszyscy jednomyślnie uczymy wyznawać, że jest jeden i ten sam Syn, Pan nasz Jezus Chrystus, doskonały w Bóstwie i doskonały w człowieczeństwie, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek, złożony z duszy rozumnej i ciała, współistotny Ojcu co do Bóstwa i współistotny nam co do człowieczeństwa, „we wszystkim nam podobny prócz grzechu”, przed wiekami zrodzony z Ojca co do Boskości, w ostatnich czasach narodził się co do człowieczeństwa z Marii Dziewicy, Matki Bożej, dla nas i dla naszego zbawienia. Jednego i tego samego Chrystusa Pana, Syna Jednorodzonego, należy wyznawać w dwóch naturach: bez zmieszania, bez zmiany, bez podzielenia i bez rozłączenia. Nigdy nie zanikła różnica natur przez ich zjednoczenie, ale zostały zachowane cechy właściwe obu natur, które się spotkały, aby utworzyć jedną osobę i jedną hipostazę. Nie wolno dzielić Go na dwie osoby ani rozróżniać w Nim dwóch osób, ponieważ jeden i ten sam jest Syn, Jednorodzony, Bóg, Słowo i Pan Jezus Chrystus, zgodnie z tym, co niegdyś głosili o Nim Prorocy, o czym sam Jezus Chrystus nauczał i co przekazał nam Symbol Ojców.
Jako Reformowany Kościół Katolicki wierzymy, że Kościół chrześcijański jest społecznością wszystkich, którzy pragną utrzymywać relacje miłości i pojednania z Jedynym Bogiem w trzech osobach – Ojcem, Synem i Duchem Świętym. Wierzymy, że Kościół jest jeden, święty, katolicki (powszechny) i apostolski. Jest równocześnie charyzmatyczny i hierarchiczny. W Kościele zwiastowane jest Słowo Boże przez powołanych przez Boga ludzi, a sakramenty są należycie sprawowane, zgodnie z postanowieniem Chrystusa. Kościół jest społecznością powołaną do dawania świadectwa o zbawieniu i miłości Boga. Wspólnota wierzących jest szkołą miłości, przebaczenia i pojednania.
Kościół to rzeczywistość ziemska i niebiańska. W Chrystusie jest wszelka komunia pomiędzy ludźmi, którzy są w Nim oczyszczeni i równi. Dzięki Niemu wszyscy możemy być w relacji z sobą i nawzajem sobie pomagać. Łączność w Chrystusie zapewnia nas o wspólnej modlitwie Kościoła na ziemi i w niebie.
Sakramenty, ustanowione przez Chrystusa, są widzialnymi znakami, niewidzialnej łaski, Bożej miłości względem nas. Są znakami łaski, przez które Bóg uwidacznia w nas swe dzieło, ożywiając, wzmacniając i potwierdzając naszą wiarę. Bezpośrednio przez Pana naszego Chrystusa ustanowione zostały dwa sakramenty, a mianowicie Chrzest i Komunia Święta.
- Wierzymy, że Chrzest oznacza wejście do społeczności wierzących. Jest znakiem łaski, którą Bóg okazuje każdemu człowiekowi oraz wejścia do Kościoła. W Chrzcie człowiek zostaje zanurzony w Bożej istocie oraz śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa.
- Wierzymy, że w Komunii Świętej karmimy się ciałem i krwią naszego Pana Jezusa Chrystusa, który jest w Niej obecny w sposób rzeczywisty. Nie dociekamy jednak w jaki sposób się to dokonuje i trwa. Jezus postanowił by ciało i krew były spożywana przez wszystkich wierzących w Chrystusa, dlatego do stołu eucharystycznego dopuszczamy wszystkich chrześcijan którzy tego pragną.
- Wierzymy, że Kościół w swojej tradycji przechowuje również inne znaki Bożej łaski i wybrania. Są przydatne i dobre oraz przez wieki praktykowane i skuteczne. Są to: bierzmowanie, spowiedź, małżeństwo (święte przymierze), święcenia oraz namaszczenie chorych olejami.
- Inicjatorem sakramentów jest Bóg. By były one godnie sprawowane potrzebne jest zwiastowane podczas ich sprawowania Słowo Boże, znak sakramentu, modlitwa wspólnoty oraz działający w Kościele Duch Święty.
Wierzymy, że Bóg każdego człowieka powołał do życia wiecznego i chwały. Uzdolnił go do poszukiwania Jego obecności w życiu, obdarował go jednak ze względu na wielką miłość wolnością – wolną wolą w której to człowiek się opowiada za Bogiem lub przeciw Niemu. Życie wieczne w Niebie czeka tych którzy opowiedzieli się za Bogiem.
Wierzymy, że Bóg nas Kocha i zależy Mu na nas i na naszym szczęściu. Okazuje nam dobroć i obdarza pełnią życia w Chrystusie. Dlatego wyznajemy, że każdy człowiek bez względu na jego stan posiadania, płeć, orientację seksualną, rasę, wiek, stan zdrowia, narodowość itp. ma prawo uczestniczyć w pełni życia wspólnoty. Jako ludzie jesteśmy powołani do realizowania powierzonych nam darów i życia w świętości którą wskazał Jezus Chrystus
Jako Kościół tradycji starokatolickiej, przyjmujemy również Deklaracje Utrechcką Kościołów starokatolickich.
